Eeuwigheidszondag

De laatste zondag van het kerkelijk jaar wordt in de leesroosters vaak ‘eeuwigheidszondag’ genoemd. De naam verwijst naar de bijbelse verwachting dat de geschiedenis uitloopt op Gods toekomst. In de lezingen vind je doorgaans psalm 138 terug. Uit het tweede testament wordt dan bijvoorbeeld gelezen Daniël 12, 1–3; Matteüs 25, 31–46; 1 Thessalonicenzen 4, 13–18 of Openbaring 21. In veel kerken heeft deze zondag een dubbele betekenis, wanneer de afsluiting van het kerkelijk jaar ook het moment is waarop de gestorvenen van het afgelopen jaar worden herdacht (zie hiervoor). Dan wordt de zondagdag ook wel gedachteniszondag genoemd. Deze combinatie plaatst het verdriet om het gemis in de context van de christelijke hoop dat het leven geborgen is in Gods eeuwigheid.

Spiraal

De eeuwigheidszondag tekent ook een contrast tussen het manifesteren van Gods koninkrijk als toekomstvisioen en de werkelijke wereld waarin dood zo prominent aanwezig is. In die wereld is licht nodig. Het krijgt een uitwerking in de adventszondagen die volgen. Het kerkelijk jaar krijgt een doorgang naar het volgende. Het begint niet van voor af aan, maar gaat verder. Daarbij is vaak het beeld van een wenteltrap gebruikt: ja, er is een cirkelbeweging, maar ook een doorgaande stijgende lijn. Het uitzicht kan vertrouwd aanvoelen, maar elke trede is uniek en het perspectief nooit hetzelfde.