Pinksteren

Pinksteren is afgeleid van het Griekse pentēkostē (ἡ πεντηκοστή), “de vijftigste (dag)”, namelijk de vijftigste dag na Pasen. Pinksteren markeert de gave van de heilige Geest: de leerlingen ontvangen moed en taal, zodat het Paasevangelie zich verder kan verspreiden. In de dienst wordt het pinksterverhaal uit Handelingen 2 gelezen. Dat het vuur zich blijft verspreiden, kan in deze dienst zichtbaar worden door doop of belijdenis. In de Pinksterdienst kunnen ook op een feestelijke manier mensen worden verwelkomd die het afgelopen jaar lid zijn geworden van de gemeente.

Sjavoeot

Het christelijke feest valt op de kalender samen met het joodse Wekenfeest (Sjavoeot), dat eveneens vijftig dagen na Pesach wordt gevierd. In de Thora is Sjavoeot allereerst een dankfeest voor de vrucht van het land: het markeert het einde van de gerstoogst en het begin van de tarweoogst; men brengt de eerstelingen naar de tempel en offert twee gezuurde broden. In de rabbijnse traditie krijgt Sjavoeot een tweede betekenis: het herdenkt de gave van de Thora op de Sinaï. Het feest van de bevrijding uit Egypte vindt daarin zijn voltooiing. Door de Thora wordt bevrijding meer dan gebeurtenis: ze wordt een geestelijke oriëntatie. De Thora leert het volk als bevrijde mensen te leven. Hoewel Pinksteren en Sjavoeot verschillende feesten zijn, bestaat er een duidelijke verwantschap. Ook Pasen is een feest van bevrijding. Het komt met Pinksteren tot voltooiing: de heilige Geest bezielt mensen om die vrijheid gestalte te geven. “Waar de Geest van de Heer is, daar is vrijheid” (2 Kor. 3:17).